Samson Trofee Renault 5 Elf 1979

Tekst: Dolf Jans
Foto's: Dolf Jans

Foto 7R4MGL8L D

Rechts in blauw jack John Postmaa bij de auto van Jaap vd Ende 
Hierboven: links in het geel Jaap vd Ende, midden in het geel  
Jannes Munneke bij zijn grijze nr.10 Coupe,  
rechts in het geel DJ in gesprek met Geert Sanders 
Moment van rust voor het oprijden 
DJ achter Wim vd Geest en Joop Bodt aan. Vriendelijke Freddy  
(vd Caveye) uit Belgie in de gele Coupe al enigzins op afstand. 
Marinus Beukman en Peter van Zwam 
Geerlof Stam in de slipstream van John Vos 
Toen het nog Circuit van Zandvoort was  
in plaats van Circuitpark Zandvoort..... 
Effe aftanken bij de mannen van Cupsponsor Elf 
Overleg met teammanager/echtgenote Marieke 
Opstellen in de pitstraat 
Laatste inspectie door Cupcoordinator Han Akersloot 
De kopgroep met achtereenvolgens John Vos, Geerlof Stam,  
John Postmaa en Jaap vd Ende reeds uit beeld.  
In de achtervolging hier Joop Bodt, Henk vd Broeke, Wim vd Geest,  
Frans vd Hengst, DJ en Freddy vd Caveye.  
Het peleton al op flinke afstand. 
Op een warme tweede Pinksterdag na de race in gesprek met  
mede debutant Frans vd Hengst..... 
....en Marieke 
Voor het eerst bij de eerste tien als debutant betekende verzegeling  
ter controle van de auto bij Renault Nederland in Amsterdam.  
Marieke en ik zouden de dag na Pinksteren met die auto  
voorrijden bij het stadhuis om te trouwen. 
We moesten nog flink praten, om na controle ter plekke van de carburatiematen,  
alsnog de DD-98-ZF mee te krijgen voor onze trouwerij..... 
Europacup wedstrijd, omsingeld door allerlei nationaliteiten waarvan tenminste 1 Fransman  
besloot het eens van de andere kant  
te bekijken.  
Voor die wedstrijd, in het bijprogramma van de F1, werd ik gekwalificeerd door in de tussenstand van de Samsontrofee 12e te staan. De eerste twaalf mochten namelijk proberen een van de 42 startplaatsen te veroveren voor die Europacup wedstrijd (Er waren geloof iets over de 50 gegadigden/genodigden). Na nog maar vier wedstrijden gereden te hebben maakte alle waarschuwingen over die zogenaamde bloedlinke buitenlanders me wel enigzins ongerust. Vooral de Italianen zouden heel slinks te werk gaan. Wegens een programmauitloop kregen we maar 5 minuten om een tijd te zetten. Rekening houdend met een enorm rottige nieuwe chicane kort na het Scheivlak (op verzoek van de F1) was dat erg kort. Een twintigste tijd viel dan weer mee als rookie. De zenuwen zouden me toch nog opbreken de dag van de race:  
Start, 1 naar 2, mooi weg, 2 naar .....shit ....5, meteen veertigste in de Tarzan. Toen 20 rondjes nodig gehad om weer 20 plaatsen goed te maken en te eindigen waar ik begonnen was.......  
Overigens waren die gevreesde buitenlanders zeer correct en professioneel, een genoegen om mee rond te rijden. 
De laatste race voor het nationale kampioenschap was op het  
prachtige circuit van Nogaro in Zuid-Frankrijk. De eerste ronde; na een heel lang recht stuk aanremmen voor de hairpin.Fred Gerlach vormde met mij een opdruktreintje.  
Schuin achter ons een treintje met Henk vd Broeke en Walter Ribbens  
dat ons dreigde uit te remmen.  
Fred bedacht zich geen moment en blokkeerde onverwacht dat duo waarop  
vd Broeke vol in de ankers moest en bijna dwars kwam te staan ....... 

Geerlof Stam, de kampioen 1979 onverzettelijk aan de leiding 

Dolf Jans, met een flink gehavende rechterflank, toch nog debutantenkampioen 1979 

Wat was er gebeurd?  
Bij het ingaan van tweede ronde geraakte de voor mij rijdende Fred Gerlach in een haaks links iets te ver op de curbstones aan de buitenkant en schoot het grasveld in. Fred stuurde richting de baan, kreeg heel plotseling weer grip en raasde dwars de baan over naar de andere kant. Juist op het moment dat ik daar was. 

Hij keek mij verschrikt door het linkerzijraampje recht in de ogen in de verwachting dat ik vol bij hem naar binnen zou rijden. In een reflex stuurde ik daarom naar links met hem mee de berm in om hem niet vol te raken.  
Het bleef voor mij bij wat plaatschade aan de rechterkant en na een uitgebreid rondje door de knollenvelden kwam ik met bijna een ronde achterstand weer op de baan. 

Daarop was ik zo gefrustreerd dat ik nog maar een ding wilde:  
Aansluiting bij het veld. Er volgde een inhaalrace die ik waarschijnlijk nooit meer zou kunnen herhalen en werd uiteindelijk met het mes tussen de tanden nog tiende.........Heerlijk. 

2017  Renault 5 Alpine Turbo   globbers joomla templates