Ronald van der Zande 
- Een leven lang passie voor autosport -


  
  

DEEL 2                Een onbedwingbaar virus.. 
  
  

In het eerste jaar van de Metro cup werd weer schijnbaar argeloos deelgenomen. Ronald veinsde een typisch Engelse stijl, waarbij hij zogenaamd de avond voor de race zijn bougies nakeek en over straat naar het circuit reed. Daar werden de juiste banden eronder gezet en en hatsjekiedee, daar ging het de Tarzan in. Zelf sleutelen en verder dikke pret. En toch werd er weer voorin gereden. Met zijn zwager Charles verdeelde hij de punten in de klasse, tegen mannen als Jeroen Hin, Jan van Rijn en vele anderen.

Deze derde maal dat hij weer startte met racen was ook de definitieve knieval voor de verslaving. Het jaar erop werd professionele sponsoring gevonden in het afslankmerk Crunch & Slim. En met Marco Bakker als bekende Nederlander werd een hoop media aandacht binnen gehaald. De hele marketing en merchandise gebeurde in eigen beheer, in huisje van der Zande, aan de keukentafel. Het derde jaar werd een team gevormd met de broertjes Alex en Erik Post onder het vaandel van het speaker box merk Tannoy, op dat moment in handen van de zangeres Vanessa. Alle drie de jaren eindigde Ronald als tweede in het kampioenschap. En met vriendjes als de jonge Olav Mol en ook Alard Kalf, Jeroen Hin en Erik Post, werd menig Zandvoorts etablissement studentikoos verbouwd.

In 1986 startte een nieuwe klasse, opgezet door het circuit, samen met Toyota importeur Louwman & Parqui. De Toyota Starlet klasse. Ronald legde hier definitief de basis voor een aanpak die hij later ook toepaste met zijn zoon Renger. Gericht consumentenmarketing verbinden met de autosport. De presentaties aan potentiele sponsors werden professioneel en de bedragen dienovereenkomstig. Zo werd de basis gelegd voor een driejarige overeenkomst met de Compaenen Tobacconists groep, een retail merk in sigaren.

Nu was het echt serieus geworden met heel veel ondersteunende Marketing en PR acties. Op de Toyota stand op de Rai, op televisie, in de sigarenwinkels van de Compaenen groep, overal kwam je het duo Marco Bakker en Ronald tegen. En op de baan, in een overvol veld werd snoeihard gestreden. In de eerste race in 1986 startte Ronald vanaf P2, om een megaklapper te veroorzaken onder aan de Hunzerug. De TV beelden zijn jarenlang herhaald bij de TROS. De klasse bleek een verzamelplaats voor snelle rijders, met John Vos, Fred Krab, Rien Frankenhout, Jan van Rijn, Frans Verschuur en vele anderen.

 

In het derde jaar in 1988 kwam bij Ronald de impuls op om zelf niet meer te rijden. Naast het runnen van zijn team werd het opleiden van jongerejaars coureurs een doel. Ronald selecteerde als junior rijder de toenmalige jonge karter Michel Vacirca, die het meteen te verduren kreeg omdat hij, niet geïmponeerd door de gevestigde orde, met een agressieve karter stijl het veld aanveegde. Ronald in zijn element. Hij had eigenlijk de basis gelegd voor wat hij een decennium later met zijn eigen zoon Renger is gaan herhalen. En toeval bestaat niet….… Renger heeft later, begin jaren 2000 zijn kart opleiding gekregen bij Michel Vacirca in het CRG Holland team, samen met Giedo van de Garde en Nico Hülkenberg.

In 1990, Ronald werd veertig jaar, werd definitief de helm aan de wilgen gehangen. De laatste Toyota van zijn team, rijdend voor de stichting Kakatoe Racing, werd geschonken aan het Museum van Evert Louwman. Het was een zoenoffer om definitief een punt achter racen te zetten. “Papa staat in het museum…” was zijn motto op dat moment.

De zorg voor het gezin stond centraal en de start van een verwante hobby, het verzamelen van Alpine’s uit de vroege periode, toen het nog een race merk was, stond voor de deur.

De eerste Alpine werd in 1991 gescoord en die vervult tot op heden een trotse rol in de collectie. En zoon Renger raakte er al vroeg mee verbonden.

 

2017  Renault 5 Alpine Turbo   globbers joomla templates